Aynı şehirde iki hayat var.
Ama birbirine değmiyor.
Bir masa…
Üzerinde çeşit çeşit yemekler.
Yarısı yenmiş, yarısı bırakılmış.
Garson geliyor.
Tabakları topluyor.
O tabaklar çöpe gidiyor.
Aynı saatlerde başka bir evde…
Bir anne tencerenin dibini sıyırıyor.
Bu fark değil.
Bu kırılma.
Bir ışıkta iki araba duruyor.
Birinde klima açık.
Diğerinde cam açık.
Birinde müzik çalıyor.
Diğerinde sessizlik.
Işık yeşil oluyor.
İkisi de gidiyor.
Ama aynı yere gitmiyorlar.
Eskiden insanlar şöyle derdi:
“Çalışırsam olur.”
Şimdi diyorlar:
“Olmaz.”
İşte bu değişim…
ekonomik değil, psikolojik bir çöküştür.
Zengin için zaman hızla akar.
Planlarla doludur.
Fakir için zaman ağır akar.
Beklemekle doludur.
ADALET DUYGUSU
Adalet sadece mahkemede olmaz.
Adalet, hayatın içindedir.
Ve insanlar artık şunu hissediyor:
“Bu düzen eşit değil.”
“Eşitsizlik sadece cebinde değil, kalbinde hissediliyorsa…
o toplum çoktan yorulmuştur.”
Han
